Celem Berlińskiego monitoringu przemocy trans- i homofobicznej jest lepsza ewidencja i dokumentacja trans- i homofobicznej przemocy, uwrażliwienie mieszanek i mieszkańców Berlina na ten konkretny problem, jak i wsparcie i wzmocnienie osób, które doświadczyły trans- i homofobicznej przemocy. Pierwsze wydanie Monitoringu ukazało się w grudniu 2020 i rozpoczyna ono zaplanowaną długofalowo działalność sprawozdawczą. Koncentruje się ono na dwóch następujących zagadnieniach:

Oba te zagadnienia są uzupełniane w Berlińskim monitorze przez perspektywy mieszkańców i mieszkanek miasta, jak i dzięki trzem gościnnym opracowaniom na temat przestępstw popełnianych z nienawiści oraz na temat powiązań między seksizmem, mizoginią i przemocą wobec lesbijek. Centralne wnioski w sferze obu powyższych tematycznych zagadnień podsumowane zostały poniżej.

Przemoc trans- i homofobiczna w policyjnych statystykach
Trans- i homofobicze postawy i doświadczenia dyskryminacji w Berlinie
Temat priorytetowy: przemoc wobec lesbijek. Zrozumienie zjawiska.
Temat priorytetowy: przemoc wobec lesbijek. Wyniki wywiadów kwestionariuszowych.

Przemoc trans- i homofobiczna w policyjnych statystykach
W Berlinie zgłaszane jest na policję stosunkowo dużo przypadków trans- i homofobicznej przemocy.
Statystyka dotycząca przestępstw popełnianych z nienawiści na tle orientacji i/ lub tożsamości seksualnej dokumentuje przede wszyskim męskich* poszkodowanych. Znaczna część tych przypadków zawiera akty przemocy, a najczęstszym deliktem są zniewagi i obrazy słowne.
Przestępstwa popełniane z nienawiści na tle orientacji i/ lub tożsamości seksualnej jest roszpowszechniona w szerokich warstwach społecznych i tylko w małym stopniu dotyczy politycznie zorganizowanych grup i działań.
Geograficznie trans- i homofobiczna przemoc ogniskuje się w dzielnicach Mitte, Tempelhof-Schöneberg i Friedrichshain-Kreuzberg.
Udokumentowane przez policję trans- i homofobiczne czyny mają często związek z wieczornym i nocnym życiem miasta.
Podejrzani są w zdecydowanej większości mężczyznami i – co da się wyraźnie stwierdzić – w większości byli wcześniej znani policji. Obywatelstwo podejrzanych odpowiada ogólnej strukturze miasta w aspekcie narodowości.
W przypadku tych aktów trans- i homofobicznej przemocy, które zgłoszone zostały na policję, osobami poszkodowanymi były głównie osoby, które w chwili doświadczenia przemocy były same. Ponadto są to głównie stosunkowo młode osoby, a sprawca/ sprawczyni przemocy nie był/ a im wcześniej znany/ a.
Trans- i homofobicze postawy i doświadczenia dyskryminacji w Berlinie
Temat priorytetowy: przemoc wobec lesbijek. Zrozumienie zjawiska.
W statystykach na temat homofobii lesbijki są stosunkowo mało obecne.
Przemoc wobec lesbijek jest dla queerowych kobiet* i lesbijek kwestią pilną.
Akty przemocy mają miejsce głównie w przestrzeni publicznej. Ataki w osobistym otoczeniu są jednak przez osoby poszkodowane odczuwane jako bardziej dotkliwe.
Kombinacja z innymi formami dyskryminacji odgrywa tutaj ważną rolę.
Wiele lesbijek/ queerowych kobiet* stosuje w przestrzeni miejskiej środki zapobiegawcze. W doświadczeniach konkretnych sytuacji przemocy ważną rolę odgrywa zachowanie osób postronnych.
Temat priorytetowy: przemoc wobec lesbijek. Wyniki wywiadów kwestionariuszowych.
Kto uczestniczył w badaniu?
Większość ankietowanych doświadczyło przemocy wobec lesbijek na przestrzeni ostatnich pięciu lat. Połączenie z seksizmem odgrywało w tych sytuacjach ważną rolę.
Zdecydowana większość ankietowanych stosuje środki zapobiegawcze, zaś do zgłoszeń na policję dochodzi rzadko.
Często przy zdarzeniu są osoby postronne, natomiast interwencje z ich strony zdarzają się rzadko.
Button Scroll to Top
Skip to content